Je kent het wel. Dat je vindt dat je iets moet doen, maar je hebt er geen zin in. Als je dit bij een ander ziet, je kind, je partner, een vriend, dan zie je wat het beste is. Gewoon beginnen en je tanden er in. Dan ben je zo klaar. Maar gaat het jezelf aan, dan voelt het een stuk moeilijker. Terwijl je best weet dat als je het gewoon doet, het in de meeste gevallen wel meevalt.

Wat mijzelf in de loop der jaren is opgevallen, dat hoe meer ik bedenk dat ik geen zin heb, des te erger het wordt. Datzelfde heb ik een tijd gehad met opstaan. Als ik wakker werd en me nog te moe voelde om op te staan, voelde ik weerzin om er uit te gaan. Als ik dat in mijn hoofd groter maakte, voelde ik me met de minuut meer moe worden en werd mijn humeur er niet beter op. Dat beviel me ook niet, en besloot om het anders te gaan doen. Ik zette wel de wekker, maar verplichtte me niet om op te staan. Ik stond pas op als ik van binnuit de impuls voelde om op te staan. En dat werkte wonderbaarlijk. Veel eerder dan ik ooit had verwacht, sprong ik op uit mijn bed en begon de dag. En ik was niet eens meer chagerijnig.

Ik ben dit op heel veel dingen gaan toepassen in mijn leven. En het is opvallend, hoe gemakkelijk het werkt. Het moeten heb ik zo goed als afgeschaft. En dit heeft mij enorm veel rust gegeven. En wat ook leuk was om te merken dat ik zo mijn eigen ritme ontwikkelde. Ik ben mezelf beter gaan aanvoelen en heb mezelf beter leren kennen. Ik ben er achter gekomen wat voor mij het beste werkt door niet zoveel meer te moeten van mezelf.

Mijn verzet tegen huishoudelijke klusjes is hierdoor bijvoorbeeld afgenomen. En als ik er nog even geen zin in heb, doe ik eerst wat anders. Zo speel ik bijvoorbeeld eerst piano, en als ik daarmee klaar ben, ga ik koken of ruim ik op. Ik schrijf wanneer ik daar zin in heb. Ik beweeg wanneer ik daar behoefte aan voel. Kortom, ik luister naar mezelf, naar mijn gevoel. En alles wat ‘moet’ gebeurt.

Wil je meer leven vanuit je gevoel? Lees dan hier verder>>