Spiritualiteit wordt vaak zweverig gevonden. Of interessant. Of iets bijzonders. Het wordt zweverig gevonden omdat spiritualiteit niet bewijsbaar is. Spiritualiteit kun je niet aantonen. Iets is bewijs- of aantoonbaar als je aan een ander kunt laten zien dat het er is. En daar loopt het spaak. Je kunt niet aan een ander laten zien wat jij ervaart. Je kunt er hooguit over vertellen, maar dan is het niet bewezen. Dat wat je meemaakt is een moment opname en niet vast te leggen. Om die reden kun je de ander nooit laten beleven wat jij hebt meegemaakt.

En zo is het ook bedoeld. Spiritualiteit is iets persoonlijks èn voor iedereen beschikbaar. Het is niet zo dat de ene persoon wel en de andere persoon niet spiritueel is.

Onzichtbare vriendjes?
Iedere pasgeboren baby staat open voor zijn spirituele begeleiders. Een pasgeborene kan de spirituele begeleiders zelfs nog zien. Je zou er eens op kunnen letten als je een baby’tje ziet. Baby’tjes staren vaak. Niet naar jou, maar naar iets naast of achter je. Net als katten trouwens. Ook katten zien spirituele begeleiders. Als kinderen praten over een onzichtbaar vriendje, verschijningen of een stem die ze horen, wordt dit door volwassenen meestal ongemakkelijk of onzinnig gevonden. En als de kinderen ouder worden en steeds meer op hun ratio worden aangesproken, verdwijnt hun gevoeligheid en zo sluiten kinderen zich af en verdwijnt het aangeboren open staan voor de spirituele hulp.

Dan is het kringetje weer rond. De oorspronkelijk open kinderen groeien op tot afgesloten volwassenen die leven naar het adagium ‘eerst zien en dan geloven’. En daar zit de crux. Iemand die niet openstaat, zal niks zien, niet horen en niet tot nauwelijks voelen. De spiritualiteit die er evengoed is, wordt afgedaan als toevallig of gek en de mystiek en nog belangrijker een beschikbare weg naar een gelukkiger leven, is verdwenen.

Word je door dit nieuwsgierig naar wat er voor jou beschikbaar is? Je spirituele begeleiders proberen je op allerlei manieren te bereiken. Ondermeer door je dingen te laten meemaken die je niet kunt verklaren. Heb je bijvoorbeeld ergens iets neergelegd en is het ineens verdwenen? En kom je het dan later op dezelfde of andere plek weer tegen, zonder dat iemand die je kent hier is aangekomen? Valt er iets om dat onmogelijk om kan vallen of gaat een licht of ander elektrisch apparaat plotseling aan? Dan is dit mogelijkerwijs het ‘werk’ van je begeleiders.

En uiteraard helpen ze je, door je net op tijd te waarschuwen als je in gevaar bent. Denk maar even aan de vrouw die met een kinderwagen in de storm liep en op het nippertje de omvallende boom kon ontwijken. Open staan en alles voelen heeft zin en brengt je meer dan je met je ratio kunt bedenken.

Wat is spiritualiteit voor jou?

Lees hier verder over spiritualiteit>>