In maart van dit jaar zag het er even naar uit dat het gezamenlijk beleven van iets onverwachts mensen dichter bij elkaar bracht. Corona dus. Standpunten die tot dat moment belangrijk leken, werden even geparkeerd. Maar nu we bijna een half jaar verder zijn is de verharding op een nieuwe manier teruggekomen. Voor- en tegenstanders blinken uit in intolerantie. En niet alleen over de aanpak van Corona en wel of geen vaccinatie. Er wordt gestreden over van alles en nog wat dat onrechtvaardig voelt. En als dat zo voelt dan is hun waarheid het enige dat telt.

Hoe is het mogelijk dat het zo moeilijk is om een ander zijn eigen gevoel of opvatting te gunnen? Waarom voelt een mens zich afgewezen, aangevallen, niet gewaardeerd, als een ander mens zijn gevoel niet deelt? Waarom zijn er zoveel mensen die een ander hun gevoel en mening willen opleggen? Zolang we elkaar geen schade toebrengen, lichamelijk, geestelijk of financieel, dan zou het toch mogelijk moeten zijn dat we van mening verschillen? Tegenwoordig wordt veel persoonlijk genomen. De identificatie met wat je vindt lijkt nog nooit zo groot geweest.

Waar is de eigenwaarde gebleven? Dat je waarde ontleent aan jezelf als mens. Dat je bent geboren en het feit dat je een levensplek op aarde hebt gekregen je al bevestiging genoeg geeft. Dat je het daardoor al waard bent om er te zijn. Maar nee, de geest is uit de fles. Of… de geest is uit de mens. De mens anno 2020 wil gelijk krijgen en erkend en gezien worden. Dus de mens lijkt voor zijn gevoel van eigenwaarde, geheel afhankelijk te zijn geworden van anderen. Nu de mens zijn waarde niet meer genoeg in zichzelf voelt, bevindt ie zich op drijfzand, bestaand uit manipulatie, machtspel en beïnvloeding.

Veel wordt verdraaid, ingekleed met leugens, en weer als waarheid aangenomen. Dit alles is verwarrend. Velen zijn zichzelf kwijt geraakt. Tijd om tot jezelf te komen dus. Tijd om je even af te sluiten van alle meningen, standpunten en theorieën. Belangrijk om je eigen onzekerheid, verwarring en angst in je zelf op te zoeken en zonder oordeel te voelen. Er niet langer over na te denken, maar tijd om de mengelmoes aan gevoelens ‘uit te baggeren’. Want als we uitgebaggerd zijn, al onze gevoelens doorvoeld hebben, wordt het weer helder in ons. Dan komen we er zelf achter wat voor ieder van ons individueel waar is en hebben we daar vrede mee. Ongeacht wat de ander vindt. En dan voelen we ruimte. Dan zijn we weer tolerant naar elkaar.